Dyrektor Kocurkowata

Dzień biegnie za dniem, daty, daty ... Kalendarze. Ucieka to wszystko za szybko i z podobną gamą wydarzeń, masakra, staram się, żeby nie, żeby wolniej, ale jednak. Wiadomo, że czasem chcemy, żeby dzień przeleciał, tydzień pracowity się skończył, weekend przyszedł wreszcie, miesiąc osiągnął końcową datę, matki boskiej pieniężnej przyszło, a potem kolejny i kolejna... byle do świąt, byle do wiosny... I tak to leci. I tak to gna.

Wszystko byłoby dobrze jednak, mogłoby gnać, gdyby nie śmiertelność.

Nie o tym miałam pisać, wywołana przez Babę1955, co by o poznańskich potrawach popisać ( też miała kogo przy tablicy ustawić, nie mogła Ziemianinawkuchni? ) staram się sprostać. Nie jest mi łatwo, bo poznańskość mam zaburzoną, wiadomo, przemieszczałam się często i na długie okresy, inne zwyczaje wchłaniałam, obcych potraw próbowałam, ponadto nie znoszę ziemniaków z sosem! A to jest podstawa wielkopolskiej kuchni. Przypomina mi się z dzieciństwa obrazek, jak siedząc przy kuchennym stole gniotłam widelcem te pyry i mieszałam z zawiesistym mięsnym sosem. Jakbyśmy nie mieli zębów. Prawie słyszę mlaskanie. Albo sławetna sałatka ziemniaczana zatopiona w majonezie. Brrrr. Dzisiaj nie mam ochoty na tamte przysmaki. Z podobnych powodów ( w moim domu rodzinnym było to postne jedzenie prawie w każdy piątek ) nie jem śledzia pływającego w cebulowej śmietanie na słodko. Oczywiście z ziemniakami. Sorry, z pyrami. Nie lubię też tzw galartu - czyli zimnych nóżek, który tworzyły głównie jakieś chrząstki, świńskie błony i żelatyna. Ale - uwaga! Tym razem bez ziemniaków. Nie wiem ( chyba na szczęście ) co to są "ślepe ryby" i "szare kluchy". Moja mama, jak chorowała, twierdziła, że tylko polewka może ją uleczyć. I ciągle ją sobie gotowała. Nie wiem dokładnie z czego toto - z maślanki, mąki ziemniaczanej, z czego poza tym ... nie wiem. Mało wartościowa była, jak dla mnie.

Ale uwielbiam "plyndze" czyli placki ziemniaczane, ponoć wielkopolskie jedzenie, "pyrki" zwłaszcza młode i w mundurkach z "gzikiem" też są świetne, zwłaszcza, gdy dodamy sporo młodego szczypioru i cebulki. Do tego konieczne jest zsiadłe mleko. Albo maślanka.

Nietypowa ze mnie poznanianka:) Toteż kończę, bo jeszcze mi ktoś powie:

- Ady idź już Kocurkowata w pyry, łynty giglać!